MULTIMEDIA - 11-12.05.2018(FOYER)


DAVID EBNER


David Ebner (DE), urodzony w 1988 w Trier, jest artystą dźwiękowym i instalacyjnym z siedzibą w Berlinie. Studiował projektowanie intermedialne na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Trier pod kierunkiem prof. Dr. Gunnara Schmidta. Ebner brał udział w międzynarodowych wystawach w Carlow, Krakowie i Paryżu. Jego twórczość obejmuje dźwięczne rzeźby, obiekty i instalację w przestrzeni publicznej. Ebner koncentruje się na estetyce materiałów roboczych, takich jak drewno, beton, ołów i żelatyna. Dźwięk jest często wykorzystywany jako niematerialne powiększenie, aby tchnąć życie w obiekty statyczne i dodać szerszy wymiar przestrzenny.

Instalacja Wellenwald mit Bunker łączy dźwięk i materiały, takie jak beton, drewno, druty i anteny. Pokazana instalacja jest powtórką utworu Josepha Beuysa z 1972 roku, zatytułowanego Fichtenstamm mit Munitionskiste. Oryginalna praca zostaje przekształcona we współczesną interpretację poprzez wykorzystanie materiału i dźwięku odnoszącego się do tematów takich jak wiek cyfrowy i wpływ technologii.

Instalacja Wellenwald mit Bunker składa się ze świerkowego pnia, który opiera się o obiekt wykonany z betonu. Powierzchnia pnia jest całkowicie pokryta folią aluminiową. Struktura i kształt drewna jest nadal rozpoznawalna, ale wydaje się dziwnie przekształcona. Anteny zamontowane na pniu skierowane są w różnych kierunkach, monitorując otoczenie. Białe druty rozciągają się od anten do wnętrza obiektu betonowego. Kształt jest odniesieniem do estetyki bunkra, które objawiają się w zaokrąglonych narożnikach i małych otworach.

 


Wymiar dźwięku funkcjonuje jako podstawowy aspekt reinterpretacji. Dźwięk jest przeciwieństwem wizualnej części instalacji: podczas gdy świerkowy pień i bunkier są umieszczone na ziemi, dźwięk jest unoszącym się odpowiednikiem, który się rozprzestrzenia, porusza. Dźwięk, który można usłyszeć z wnętrza bunkra, składa się z dwóch różnych źródeł. Cyfrowy plik dźwiękowy jest odtwarzany z odtwarzacza danych podłączonego do aktywnych głośników.

Plik dźwiękowy stworzony specjalnie do instalacji ma na celu otoczenie instalacji atmosferą dronowania. Drugim źródłem są anteny, które przekształcają fale elektromagnetyczne w sygnały dźwiękowe. Sygnały te są generowane z fal emitowanych przez urządzenia elektroniczne, które nie są rozpoznawalne dla ludzkich uszu, ale mogą być odbierane przez anteny. W ten sposób otoczenie wpływa na dźwięk w czasie rzeczywistym, dodając sygnały z urządzeń takich jak telefony komórkowe do istniejącej warstwy dźwięku, jeśli urządzenie znajduje się blisko instalacji.

Podczas gdy fragment Beuysa jest odniesieniem do II Wojny Światowej, Wellenwald mit Bunker działa jako foresight za pomocą wielu metafor. Podczas gdy drewno Beuysa jest reprezentacją martwego elementu, obecne drewno jest pokryte folią aluminiową, aby stać się maskowanym obiektem z funkcją rozszerzania zasięgu anten. Ponadto sygnały, które nie komunikują się, stają się słyszalne. Nie ma dialogu między sygnałem a słuchaczem, treść wydaje się zamknięta, przyciąga uwagę widza i prowokuje go do uważnego słuchania. Obecny świat cyfrowy wydaje się być połączony, ale pozostaje bez treści i nieprzejrzysty w tym samym czasie. Podczas gdy Beuys używa mitycznych odniesień, takich jak śmierć i religia, Wellenwald mit Bunker jest mistyfikacją teraźniejszości i przyszłości, rysując obraz, który wydaje się jednocześnie technoidalny i archaiczny. Procesy zachodzące wewnątrz bunkra pozostają zagadką.